Κρίμα

Τι λείπει...τι λείπει...τι φταίει...και η καρδιά μας κλαίει,ρώταγε η αρβανιτάκη κλείνοντας την "παράσταση" της στο Παλλάς...

Προφανής απάντηση στο ερώτημα της αοιδού ήταν το 'Δυνατά-Δυνατά'...το τραγούδι που από τα 10 είναι για μένα η απάντηση στο κλασσικό ερώτημα για το αγαπημένο σου τραγούδι..

Δεν πειράζει έλεγα μετά..θα περιμένω να κάνει συνεργασία με τον Ρέμο για να πάω να το ακούσω..

Γιατί δίκιο είχε η γυναίκα...έχει κ αυτό ένα σόλο με το μπουζούκι αμάζευτο...ούτε περίεργοι τζαζ συνδυασμοί με τρομπόνια δεν μπορούν να το αντικαταστήσουν...

γιατί αν δεν το χετε μάθει ακόμα...το μπουζούκι ποινικοποιήθηκε...θα εμφανίζεται στις "παραστάσεις" της αρβανιτάκη όσο το δυνατόν λιγότερο κ πάντα κάτω από την διακριτική παρουσία βιολιού...

αλλά έτσι είναι...όταν πήγαινα σε διάφορα σκυλομάγαζα για να την ακούσω γκρίνιαζα για τον χώρο κ για το υπόλοιπο κοινό...τώρα που ο πολιτισμός επιβάλει να ακούς μουσική καθιστός,νηφάλιος,πάρεα με άσχετος που ξαμόλαγαν ένα χειροκρότημα σε κάθε παύση, τα νοσταλγώ...

και ρε γμτ...το χα αποφασίσει το προηγούμενο βράδυ πριν πάω στο Παλλάς να γράψω όχι για να τα χώσω αλλά για να δώσω τα απαιτούμενα credits στην palyrria και τον μπαλάφα που ένα βράδυ πιο πριν με είχαν κάνει να νιώσει ότι παίρνω εκδίκηση για όλα τα ατέλειωτα πανηγύρια που σε κάθε στιγμή ήξερες ποια θα είναι η επόμενη νότα του γαμωκλαρίνου..(είχαν κ αυτοί κλαρίνο αλλά κατάφεραν να του δώσουν ρυθμό κ νόημα...το πως δεν είμαι σίγουρος:))

αλλά έτσι είναι...όταν ήμουν μικρός πριν από τα πανηγύρια άκουγα πολλές φορές το δυνατά-δυνατά για να χω δυνάμεις...τώρα χάσαμε το δυνατά-δυνατά μας έμεινε όμως το παλιριώτικο κλαρίνο...

αρχή διατήρησης της ενέργειας...