disputable

   - Έχω ανάγκη να βγω... - Why are you singing now? ρωτάει η μονίμως ενοχλημένη Κινέζα - Nothing, it's about this Greek singer who died recently,,, - Ah, okay... Και μετά το ξαναπιάνει πάλι για το bumble notification, το ενδεχόμενο να είναι έγκυος ,το ότι δεν σημαίνει τίποτα ότι μου είχε πει πως 'we are just having fun, feel free to stay active in dating apps', αυτή μου έδινε την επιλογή του τι μπορώ να κάνω αν αυτό θέλω, εγώ φταίω που την πήρα... βγάλε άκρη... Σχεδόν κάθε μέρα στη δουλειά μετά τις τέσσερις το άκουγα το παραπάνω μιξ... εκεί που η κούραση, η βαρεμάρα, η σαπίλα από τα πολιτκς χτύπαγε κόκκινο, ο Μαζω ήταν το μόνιμο αποκούμπι. Άκουσα χτες την συνέντευξη του - πολλή πικρία για την οικογένεια του... και θα μου πεις, αυτός μέχρι και τον κτηνίατρο του σκυλιού του απειλούσε να πάει στο δικαστήριο, την αδερφή του δεν θα τρεχε? Και έρχεται η πραγματικότητα να σε αποδείξει λάθος... ούτε καν διαθήκη δεν είχε κάνει, ούτε δικομανής ήταν, ούτε καν τα προφανή δεν έκανε.....

  Πόσους Αμερικάνους μπορεί να χωρέσει το έρμο το Barbican Hall διερωτώμουν ακούγοντας τα απανωτά wowoooowoo μετά από κάθε άσμα... και καμιά φορά και κατά την διάρκεια του άσματος (αυτές οι άτιμες οι παύσεις είναι εκεί μόνο και μόνο για να μπερδεύουν τον κόσμο, τι να λέμε τώρα) και σκεφτόμουν, κλασσική μουσική είναι ρε μλκες.. πως διαολο γίνεται να παθιάζεστε τόσο πολύ? Και δεν είναι κανας Ραχμανινοφ να βαράει σαν δαιμονισμενος τα πλήκτρα... Andrew Bird είναι με το βιολακι και την σφυριχτρα του... ο τύπος βαρεμάρα πουλάει. Δίπλα ακριβώς ήταν ένα αμερικάνικο ζευγάρι... διαγωνισμός ποιος θα κάνει το πιο δυνατό ή/και παρατεταμένο wow μετά από κάθε τραγούδι... λίγο πιο μπροστά ένας μεσήλικας cowboyish με κοντομάνικο Φλεβάρη μήνα να είναι και αυτός στο παιχνίδι... Διάλειμμα... πιάσε ένα ουίσκι ρε μάστορα λέω στον members only lounge barman (εκεί δεν υπήρχαν Αμερικανοι) Άμα θες το βάζω σε πλαστικό ποτήρι να το πάρεις στο show... Κάντο διπλό τότε. Επιστρέφω, οι Αμερικανοί ήταν ήδη εκεί......

: ... περίμενα από τον Απρίλη του 2024 μια απάντηση για το αν θα βγούμε : ένα ναι της : οι μήνες πέρναγαν : εγώ εκεί : στο φτωχικό μου δωμάτιο τσέκαρα το bumble και περίμενα... : οι σκέψεις να με βασανίζουν... έκανα κάτι λάθος? : ένα 'ποτέ λες να τα πούμε' έστειλα : είχα χάσει πια κάθε ελπίδα : είχα αποφασίσει να αφήσω το μάταιο αυτό Λονδίνο, κυνηγημένος από την ατέρμονη θλίψη : κάπου που η θυμιση της δεν θα με άγγιζε : Χιλή, μαγαδασκαρη, Γουατεμάλα, κάπου... : και, εκεί, έρχεται η ειδοποίηση από το Hinge : 'Eleni likes you' - Ρε μαλακα? αυτή δεν είναι η τύπισσα που μιλαγες κάτι βδομάδες και με το που της έγραψες να βγείτε εξαφανίστηκε? ρωτάει ο sen_saven τον φίλο του ενώ λιαζοντουσαν στο Paternoster Square...  - Για φέρε, λέει, και αρπάζει το κινητό... Αυτή είναι!  - Ναι, που χε κάνει τα ίδια και σε μένα πριν κάνα δυο χρόνια που σου χα πει... Τι γέλιο έχει να πέσει τώρα... :) 

I bought a radio. I came back from Greece the other day and it felt silent. Too silent. Outside of my Greek flat I could listen to the rough Aegean winds (aka meltemia), various sounds in the building, stray cats having sex... all that jazz. Here, nothing. I negotiated the situation with AI, we agreed on a dab radio. Non negotiable: a remote, I come home, click a button, sounds appear. The radio appears two days later, batteries not included. I check, I didn't have these tiny AAA ones. Will buy them tomorrow with rest of the groceries. Sainsbury's local, I am having some cold, not worth to walk all the way to B&Q. - Do you have batteries? - Yes, we do, these are behind the counter, next to the cigarettes.  - (It's just batteries, which so much protection) me thinks. Thanks, will check. - Please give me some AAA batteries, I request, having bought the rest of the groceries. - Well, we have only package of eight, the lady starts mumbling guiltily. - I only nee...

Just ten pages left, you can do it, told to myself at p. 660... but even this, was nothing like a strong sense of relief... everything has to be watered down in this little nostalgic Delderfield world, even the end of boredom itself.  I delved into Delderfield's books straight after the Luxembourgish chaos; all this normality overdose was truly needed - loved every single reference to the train commuters from south east London to the City (myself reading about them while on the very same train route 120 years later was expectedly soothing). But I now think I have paid my time; I won't have to read the other two Swann Saga books, Charles Dickens is the way ahead - Actually, the most dramatic scene of the book was real event which gave Dickens an eternal train hatred. Delderfield-wise, it was nothing serious, of course, just the main hero losing a leg in a train accident while saving his family, but, you guessed it right, there was a happy ending, with the hero becomi...

  1. The M oney-Minded London, ten years ago: Sen_saven is about to have a (shaky) wedding and is frantically looking up England’s divorce laws: “What’s the deal man, why is it so bad for men?” he asks a friend at the pub. “Well, we had a woman prime minister (Thatcher) for so many years, what did you expect…” “I’ll get a prenup!” “Yeah, sure, go for a prenup,” a random nearby guy throws in. “The judge will tell you that your prenup looks absolutely marvelous, but everything’s gonna be split in HALF … I’m a lawyer, I see it every single day…” “At least you’re lucky,” sen_saven continues with his friend, “your wife makes more than you, so you won’t have a problem whatever happens…” London, now “I’ve already given 45 grand to lawyers,” says the friend. “What? How?!” asks sen_saven, stunned. “Well, even just an email is £50, it adds up.” “But what’s she asking for? She makes more…” “Yeah, but from what everyone’s telling me, she’s probably attacking ...

December, last day at the industrial all-inclusive in Egypt. Everything was already over with the 35-year-old virgin Chinese woman (not that anything had ever actually started anyway). Sen_saven went for his last swim… the Chinese woman went to take her last selfies… She had said she would meet him on the beach (she didn’t). Anyway, after a while sen_saven returns to his room and sees missed calls… “What do you want, woman?” he says. “Oh, nothing… Do you want to go to such-and-such tourist trap? They say they have nice lobsters there…” “Go by yourself,” he cuts her off. “I slept like crap with all this…” “Alright,” she insists, “but since the taxi needs cash, do you maybe have something I can borrow?” (never to be returned, of course). “Yeah, I found a twenty, let me take a shower to wash off the salt and you can come get it…” But as soon as sen_saven comes out of the shower, he sees a message: she managed to get cash herself and they’ll talk later… “Great,” thinks sen_saven,...

Δεκέμβρης, τελευταία μέρα στο βιομηχανικό all inclusive της Αιγύπτου, όλα έχουν τελειώσει με την 35χρονη παρθένα κινεζα (αν είχαν αρχίσει και ποτέ άλλωστε), ο sen_saven έχει πάει για το τελευταίο μπάνιο... η κινεζα έχει πάει για τις τελευταίες σελφιες... θα τον έβρισκε είχε πει στην παραλία (δεν τον βρήκε) Τελοσπαντων, γυρνάει με τα πολλά στο δωμάτιο του ο sen_saven και βλέπει missed calls... τι θες μωρή της λέει? Α, τίποτα, λες να πάμε στο τάδε tourist trap? έχει ωραία lobsters εκεί λένε... τράβα μόνη σου, την αποκοβει, κοιμήθηκα σκατα με όλα αυτά... Ωραία, επιμένει, επειδή θέλει μετρητά το ταξί, μήπως έχεις τίποτα να μου δανεισεις? (αγύριστα, πάντα) Ναι, βρήκα ένα εικοσαλιρο, κάτσε να κάνω ένα μπάνιο να φύγουν τα αλάτια και έλα να το πάρεις... Με το που βγαίνει από το μπάνιο ο sen_saven βλέπει μήνυμα ότι τελικά έβγαλε μόνη της μετρητά και θα τα πούμε αργότερα... ωραία, σκέφτεται ο sen_saven, σώσαμε το εικοσαλιρο, κάτι είναι και αυτό... Μισό χρόνο μετά: ο sen_saven ψάχνει ...

- Come, get a better place sen_saven says the entrance attendant of the royal albert hall - Like, for how much? sen_saven asks (he knows that everyone just wants to rip you off in the end of the day) - Nothing, for free, we just have a few seats empty (your cheap seat is clearly in the middle of nowhere, was implied) And so it begins, cheap covers all over the place from this postmodern jukebox (had just joined the gig to support Sara Niemitz) but then Effie Passero comes up pitching the hallelujah to the moon... and these high pitches always tend to pierce through me... to make matters worse she points towards my direction hitting her chest while accusing me that 'there was a time you let me know what's really going on below' with this closer to the stage seat providing no protection against the energy of the appeal...She was done a few minutes later after screaming the rest of the lyrics, I stop the video, stand up and join the rest of the crowd in the ovation... I drop m...

Αυτό το βιβλίο δεν θα τελειώσει ποτέ έλεγα στον εαυτό μου... άλλη μια περιγραφή ρακοσυναξης, θεωρητικής κομουνιστικής ανάλυσης, γενεαλογίας κτλ κτλ Και εκεί, προς το τέλος, ξεκινάει η δράση... ο Μίμης είτε τρέχει να σωθεί από τους διώκτες (και τα καταφέρνει με την βοήθεια ενός πτώματος) είτε συλλαμβάνεται και τα λέει χαλαρά με τον Μάλλιο (λίγο πριν του ρίξουν αλάτι στις πληγές), γενικά, η πλοκή κυλάει..  Και φτάνουμε, επιτέλους, στο ψητό με τα του πολυτεχνείου... ο Μίμης την βγάζει με έναν κουραμπιέ (ή μελομακάρονο, δεν είμαι σίγουρος), χωρίς λεπτό ύπνου ενώ, με τα πολλά, το σκάει μετά από μερικές ροπαλιές και βρίσκεται σε ένα διαμέρισμα όπου φροντίζει τα τραύματα του μια φοιτήτρια με πανέμορφα μάτια...  Ποιο είναι το πρόβλημα με όλα αυτά? Ότι στο ακριβώς επόμενο κεφάλαιο ξανασκαει μύτη ο Κώστας Τζιαντζής, αυτή τη φορά ως συντάκτης της καταραμένης 'Πανσπουδαστικής Νο 8'. Και, θα διαμαρτυρηθώ δίκαια, τι με νοιάζουν εμένα τα διαχρονικά ξεφτιλίκια του ΚΚΕ? 'Αυτοί είναι' κα...

  'Next station is... Kidbrooke' goes the familiar voice in the train. - I have to finish this before we reach I tell myself, weekend is coming! And I did it. I actually overdid it to the extent that I reached the final few words before the 'We will shortly be arriving to... Kidbrooke' announcement, thus, I went again and again through the main point as manifested in this very last page. Just that the lives of the simple people actually matter, asserted the author, not q concepts like democracy, world peace etc etc. You will see the most obedient people turning into lions at home and, trust me, that's not abstract at all. This comes out of one of the main heroes of the book who spent all his life trying to find a noble cause, passionately delivering speeches in parties' gatherings, getting beaten by the police in leftist protests, turning from pacifist to nationalist and vice versa and so on... And you will tell me, that's what 'they' want, right? Fo...

Ιδού το απαγορευμένο βίντεο όπου οι βομβαρδιζομενοι Παλαιστίνιοι σιχτιριαζουν την Χαμας αλλά και πάλι, παραείναι εξτρεμιστες και προπαγανδιζουν υπέρ της Χαμας... βγάλε άκρη...  https://rumble.com/embed/v6le9yu/?pub=4

 Το μοναδικό μη δημοσιευμένο μυθιστόρημα του Καζαντζάκη σου λέει οπότε τσιμπάς, δεν έχεις άλλη επιλογή. Μετά σου ξαναλέει hardcover με μόλις 22 ευρώπουλα, ε? Και κάπου εκεί πατάς το άμεση αγορά. Όλα καλά ως εδώ, μέχρι που ανοίγεις το βιβλίο: - Ρε την έχω ξαναδεί αυτή την σκηνή σε άλλο βιβλίο του Καζαντζάκη. - Μην ανησυχείς sen_saven θα σου πουν οι εκδότες/επιμελητές (και δεν ξέρω τι άλλο) στο 40-σελιδο παράρτημα, απλά τυγχάνει πολλές ιστορίες/εικόνες να περιλαμβάνονται αυτούσιες σε άλλα μυθιστορήματα του Καζαντζάκη. - Μα την ίδια την ιστορία με την ξένη γυναίκα να μπαίνει σαν νύφη στο πατρικό την έχω δει μερικά χρόνια σε μια συλλογή διηγημάτων... - Ε θα τυχε πάλι, το τι πολυ-ψάχνεις. Και, ντάξει, μπορεί να είναι ίδιες οι εικόνες αλλά έχουν γραφτεί με διαφορετική οπτική! - Hello? Συγγραφέας ήταν ο άνθρωπος, προφανώς και έγραφε 850 εκδοχές της ίδιας ιστορίας για να εκδώσει αυτή που του άρεσε περισσότερο τελικά. - Τα χειρόγραφα είχαν διασωθεί στο μουσείο αυτούσια! - Ναι, και, φυσικά, ...

Καλά ρε sen_saven θα μου πεις, τα ίδια έλεγες και για την Μάλτα όταν έφυγες... ότι είναι σάπια κτλ κτλ...  Και θα σου πω, ναι, τα ίδια έλεγα αλλά εδώ πέρα υπάρχει μια βασική διαφορά. Οι Μαλτεζοι, έστω και αν δεν ήθελαν να το παραδεχτούν, ήξεραν ότι είναι σάπιοι. Γιαυτό και υπήρχε αυτό το αίσθημα της αναλαφρης σαπιλας.  Τα ζα του Λουξεμβούργου έχουν μπλέξει την Γερμανική περηφάνια της υπακοής στους κανόνες (έστω και αν αυτοί οι κανόνες είναι σάπιοι και σου επιτρέπουν να είσαι ένας φορολογικός παράδεισος στο κέντρο της Ευρώπης) με την Γαλλική ΄νοοτροπία' (so to say :) και την έμφυτη βλαχιά του νέοπλουτου. - Και γιατί πηγες ρε sen_saven, δεν τα ξερες όλα αυτά? - Ναι, αλλά το ξέρεις ότι  έχω πρόβλημα . Και έφταιγαν και αυτά τα circular training που έκανα τότε και με είχαν αποβλακώσει. - Τελοσπάντων με την δουλειά τι έγινε? - Θα σου πω. Αυτή η δουλειά ήταν φτιαγμένη για έναν τύπο που έπαιρνε κανα χιλιάρικο στην Ελλάδα και του κάναν offer με τα πενταπλάσια. Οπότε θα έκανε και κ...