Πόσους Αμερικάνους μπορεί να χωρέσει το έρμο το Barbican Hall διερωτώμουν ακούγοντας τα απανωτά wowoooowoo μετά από κάθε άσμα... και καμιά φορά και κατά την διάρκεια του άσματος (αυτές οι άτιμες οι παύσεις είναι εκεί μόνο και μόνο για να μπερδεύουν τον κόσμο, τι να λέμε τώρα)
και σκεφτόμουν, κλασσική μουσική είναι ρε μλκες.. πως διαολο γίνεται να παθιάζεστε τόσο πολύ? Και δεν είναι κανας Ραχμανινοφ να βαράει σαν δαιμονισμενος τα πλήκτρα... Andrew Bird είναι με το βιολακι και την σφυριχτρα του... ο τύπος βαρεμάρα πουλάει.
Δίπλα ακριβώς ήταν ένα αμερικάνικο ζευγάρι... διαγωνισμός ποιος θα κάνει το πιο δυνατό ή/και παρατεταμένο wow μετά από κάθε τραγούδι... λίγο πιο μπροστά ένας μεσήλικας cowboyish με κοντομάνικο Φλεβάρη μήνα να είναι και αυτός στο παιχνίδι...
Διάλειμμα... πιάσε ένα ουίσκι ρε μάστορα λέω στον members only lounge barman (εκεί δεν υπήρχαν Αμερικανοι) Άμα θες το βάζω σε πλαστικό ποτήρι να το πάρεις στο show... Κάντο διπλό τότε.
Επιστρέφω, οι Αμερικανοί ήταν ήδη εκεί... η τύπισσα να γκρινιάζει γιατί το ρεντμπουλ ήταν ζεστό... πρώτο άσμα, ο bird απλά σφυράει ωσάν ανθρώπινο βιολί... τελειώνει το άσμα. Κανένα wowoooowoo...οι Αμερικάνοι κακιωμένοι από τα ζεστά red bull και τα σφυρίγματα σώπασαν
νικήσαμε λοιπόν... γλαρώσαμε με το ουισκακι, επιβιώσαμε Αμερικάνους, άγαρμπα κοψίματα ασμάτων, αλλαγή ύφους από τραγούδι σε τραγούδι και πήραμε το τραίνο το τελευταίο για το σπίτι, σχεδόν ευτυχισμένοι...
Comments