Αυτό το βιβλίο δεν θα τελειώσει ποτέ έλεγα στον εαυτό μου... άλλη μια περιγραφή ρακοσυναξης, θεωρητικής κομουνιστικής ανάλυσης, γενεαλογίας κτλ κτλ Και εκεί, προς το τέλος, ξεκινάει η δράση... ο Μίμης είτε τρέχει να σωθεί από τους διώκτες (και τα καταφέρνει με την βοήθεια ενός πτώματος) είτε συλλαμβάνεται και τα λέει χαλαρά με τον Μάλλιο (λίγο πριν του ρίξουν αλάτι στις πληγές), γενικά, η πλοκή κυλάει.. Και φτάνουμε, επιτέλους, στο ψητό με τα του πολυτεχνείου... ο Μίμης την βγάζει με έναν κουραμπιέ (ή μελομακάρονο, δεν είμαι σίγουρος), χωρίς λεπτό ύπνου ενώ, με τα πολλά, το σκάει μετά από μερικές ροπαλιές και βρίσκεται σε ένα διαμέρισμα όπου φροντίζει τα τραύματα του μια φοιτήτρια με πανέμορφα μάτια... Ποιο είναι το πρόβλημα με όλα αυτά? Ότι στο ακριβώς επόμενο κεφάλαιο ξανασκαει μύτη ο Κώστας Τζιαντζής, αυτή τη φορά ως συντάκτης της καταραμένης 'Πανσπουδαστικής Νο 8'. Και, θα διαμαρτυρηθώ δίκαια, τι με νοιάζουν εμένα τα διαχρονικά ξεφτιλίκια του ΚΚΕ? 'Αυτοί είναι' κα...