Skip to main content

The Avenue Series by R.F. Delderfield



 'Next station is... Kidbrooke' goes the familiar voice in the train.


- I have to finish this before we reach I tell myself, weekend is coming!

And I did it. I actually overdid it to the extent that I reached the final few words before the 'We will shortly be arriving to... Kidbrooke' announcement, thus, I went again and again through the main point as manifested in this very last page.

Just that the lives of the simple people actually matter, asserted the author, not q concepts like democracy, world peace etc etc. You will see the most obedient people turning into lions at home and, trust me, that's not abstract at all.

This comes out of one of the main heroes of the book who spent all his life trying to find a noble cause, passionately delivering speeches in parties' gatherings, getting beaten by the police in leftist protests, turning from pacifist to nationalist and vice versa and so on...

And you will tell me, that's what 'they' want, right? For you to focus on your private life and let them rule you however they want.

The truth is, that these are the kind of bullshits ideologists tend to actually believe or clever politicians try to convince you that they really do so. You can read a lot from books, read extremely complicated articles on where the world is going, listen to self improvement podcasts etc but the core of the people can truly be seen in their weddings, funerals, accidents, their chats while waiting for the morning train to London, not in the abstract world of concepts.

I did read these two books in the daily train to the city and back btw and I do miss the tranquil feeling that nothing has changed over the last hundred years the first book (The Dreaming Suburb) refers to - I could even very well identify myself with a guy working close to St Paul's (he was just hoping on the train a few more stops in the south than myself)... and that is really something indeed - it's so enticing to lose yourself in this super high tech, smartphone, smartwatch, AI, you_name_it world and just get stressed trying to catch up with how fast all is pacing... just reading about normal people commuting from East London to the City a couple of generations ago helps you fight this madness.

On the purely literature level, the first book is a masterpiece - clearly passes the message of focusing to the ordinary peoples' lives. The second one is just a sequel and, expectedly, not as good - the fact that the writer was trying to make it a standalone by summarizing the key events from the 'Dreaming Suburb' didn't help either.

All things considered, though, I cannot imagine a better train companion than these books (especially if you manage to find the first one from the original publishing date, dust covered as it has to be.

Comments

Popular posts from this blog

Οδηγός επιβίωσης στα κλαρίνα

λοιπόν για τους μη γνώστες του χώρου θα ορίσω καταρχάς τα "κλαρίνα". Πρόκειται για αισχίστου ποιότητας συναθροίσεις συγχωριανών όπου καταναλώνοντας τόνους μπύρας και τρώγοντας κοψίδια στην λαδόκολλα ακούνε,όπως αυτοί και μόνο ισχυρίζονται, μουσική. Μουσική δεν είναι σε καμμία περίπτωση...τα σάπια ηχεία τρίζουν σαν διαόλια...τα κλαρίνα τους παράγουν έναν συνεχή θόρυβο ενώ οι ερμηνευτές/τριες κάνουν τα πάντα για να κάνουν την φωνή τους όσο πιο φάλτσα και αηδιαστική γίνεται.. Για να επιβιώσει ένας φυσιολογικός άνθρωπος στην παραπάνω κατάσταση υπάρχουν οι παρακάτω λύσεις: 1. να πιει τα κέρατα του. Είναι μια σίγουρη λύση με την προϋπόθεση φυσικά ότι θα υπάρχει κάτι για να πιει,αφού κάποιες φορές συμβαίνει να υπάρχει διαθέσιμο μόνο ένα είδος μπύρας... 2. να βάλει ακουστικά και να ακούει mp3. Δυνατή λύση πάλι με προαπαιτούμενο ότι ο παθών δεν έχει το έχει ξεχάσει σπίτι. 3. να κάνει γιόγκα.-Καθιστός? Ναι γίνεται...κλείνεις το ένα σου ρουθούνι,εισπνέεις και μετά εκπνέεις.....

λυτρωτικά ηχεί το κομπρεσέρ..

ω ναι γίνεται κ αυτό.. να ξυπνάς 8μισι ώρα το πρωι να βαράει το κομπρεσέρ και να είσαι καταχαρούμενος νιώθοντας μια τρομαχτική ευεξία... μέρες περίμενα να τον ακούσω αυτόν τον ήχο..πιο συγκεκριμένα οχτώ όταν ξαφνικά είδα ότι δεν είχα τηλέφωνο κ ιντέρνετ ενώ λίγο πιο δίπλα βρίσκοταν ένας εδώ και μέρες ληγμένος λογαριασμός της hol.. και όμως τα φαινόμενα απατούσαν..η κακομοίρα η hol δεν είχε κάνει τίποτα κακό,ο φίλος μας o OTE είχε ανοίξει μια μεγάλη γούρνα σε ένα πεζοδρόμιο και είχε χαλάσει το δικτύο.. -Σε δυο μέρες θα έρθουμε να το φτιάξουμε,άφησαν να διαρρεύσει τα μαστόρια της πιο σταθερής μας σχέσης.. Και έτσι οι μέρες πέρναγαν..η γούρνα έμενε ορθάνοιχτη..ενώ εγώ καταριόμουν που για άλλη μια φορά επιβεβαιωνόταν το ρητό ότι ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΟΤΕ! Τελικά οι σαπιοκοιλιάδες του ΟΤΕ ήρθαν,δουλέψαν για καμμιά ωρίτσα και όλα ήταν οκ. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στην όλη ιστορία είναι ότι χάρηκα πάρα πολύ όταν ήρθαν κ το φτιαξαν(το χρειαζόμουν το ιντερνετ για μια εργασία που έκανα) Δηλαδή...

περί ρατσισμού...

Στην πάνω φωτο ο σισε φεύγει τρέχοντας από το Καραϊσκάκη αφού γύρω του φαίνονται διάφοροι γαύροι με κάπως εχθρικές διαθέσεις... οπαδικός φανατισμός...ρατσισμός λόγω του χρώματος....υποβόσκουσα εχθρότητα λόγω της μη-αποδοχής της διαφορετικής κουλτούρας κτλ είναι οι προφανείς λόγοι αυτής της συμπεριφοράς των γαύρων... και όμως... η παρακάτω εικόνα σε βάζει σε σκέψεις... Δηλαδή τι?!?!?...οι συμπαίχτες του στον βάζελο θα θέλαν πολύ να ναι στην θέση των γαύρων της παραπάνω εικόνας?!?!?...μήπως τους μετέδωσαν τον οπαδικό τους φανατισμό ?!?!? Είχα αναπτύξει μια θεωρία όπου ανέλυα το γιατί ήταν απόλυτα θεμιτό και δικαιολογημένο το να φάει ξύλο ο σισέ...έπαιρνε κανά 20 λεπτο να την εξηγήσω οποτε είχα βαρεθεί να την γράψω εδώ... τα είπε πιο απλά ο Σώκρατες λίγο καιρό μετά... Από την αρχή του φετινού πρωταθλήματος παρακολουθούμε όλοι οι Έλληνες πολίτες και κυρίως οι Έλληνες φίλαθλοι τη συμπεριφορά του κ. Σισέ εντός και εκτός γηπέδων. Την συμπεριφορά αυτή, εκτός της ποδοσ...