disputable

Σκηνή no1 :  ο sen_saven βρίσκεται κυριακάτικα στο γραφείο και προσπαθεί μαζί με τον πρόεδρο(της εταιρίας) να ψήσει τον wannabe αντικαταστάτη του... -  Λοιπόν, ξεκινά ο sen_saven, ο πρόεδρος σε συμπαθεί, εγώ από ότι μιλήσαμε βλέπω ότι το χεις... άρα θα ξεκινήσεις,ε? -  Κοιτάξτε, απαντά μαζεμένα ο wannabe, με ενδιαφέρει τρομερά αυτή η δουλειά, αλλά κοιτώντας τις οικονομικές καταστάσεις της εταιρίας χτες το βράδυ φοβήθηκα πάρα πολύ... -  Βρε wannabe, τον διακόπτει καλόβολα, ο πρόεδρος...είσαι ένα σπάνιο παιδί...δεν έχεις πρόβλημα να  δουλεύεις και 12 ώρες τη μέρα.. και όχι σαν κάποιους άλλους που σηκώνονται και φεύγουν (ο πρόεδρος ρίχνει μια φευγαλέα ματιά στον sen_saven) αλλά γιατί φοβάσαι τόσο...οκ έχουμε ζημιές, εντάξει... γιατί η εταιρία που είσαι τώρα είσαι σίγουρος ότι δεν θα κλείσει ή ότι δεν θα σε απολύσει? - Μα πρόεδρε, απαντά ο wannabe, πρώτον έχω προσληφθεί μέσω ενός προγράμματος, οπότε δεν μπορεί να με απολύσει πριν τον Ιούνη, και δεύτερον είν...

Αντιγράφω πιο κάτω μία πρόταση από το βιβλίο του Προύστ 'Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο' και τον τόμο 'σόδομα και γόμμορα': ------------- Αυτό κάνει εντύπωση στην περίπτωση όσων είναι φτωχοί και ήρθαν από την επαρχία, δίχως γνωριμίες, δίχως τίποτα εκτός από τη φιλοδοξία να γίνουν κάποια μέρα διάσημοι γιατροί ή δικηγόροι, έχοντας ένα μυαλό κενό ακόμη από γνώμες, ένα σώμα γυμνό από καλούς τρόπους και που λογαριάσουν σύντομα να το εξοπλίσουν, όπως θα αγόραζαν για το δωματιάκι τους στο Καρτιέ Λατέν έπιπλα ανάλογα με το τι θα θα παρατηρήσουν και θα αντιγράψουν σε όσους είναι κιόλας «φτασμένοι» στο χρήσιμο και σοβαρό επάγγελμα όπου εύχονται να εγκατασταθούν και να διαπρέψουν¨ σ' αυτούς, η ιδιαίτερη τους κλίση κληρονομημένη δίχως να το γνωρίζουν, όπως η προδιάθεση για ζωγραφική, για τη μουσική, για τη μυωπία, είναι ίσως η μόνη ζωντανή, κυριαρχική πρωτοτυπία - που κάποια βράδια τους υποχρεώνει να απουσιάσουν από μια συνάθροιση χρήσιμη στη σταδιοδρομία τους με ανθρώπους από...

Ξυπνάς ένα πρωί και μέσα σου παίζεται για άλλη μια φορά ακόμα το έργο της σωστής τάξης...του δικαίου... σκέφτεσαι δηλαδή: -Μα γιατί έγινε αυτό? - είναι τόσο άδικο!...κ ποιος δεν θα βρεθεί να πει ότι ήταν αδικία...και ότι πρέπει να τιμωρηθεί αυτός που το έκανε αυτό...από τους άλλους, από τον νόμο, από τον θεό.. από κάπου.. Και κάπου εκεί ενώ η δίκη συνεχίζεται στο μυαλό σου και βρίσκεται πια σε προχωρημένα στάδια με την αδικία να τονίζεται σε κάθε της μορφή και να καταδικάζεται από τους πάντες γυρνάς και σκέφτεσαι.. -H μαλακία έχει όρια... δεν έχει κανένα νόημα αυτό που κάνεις αυτή τη στιγμή για τους εξής παρακάτω λόγους: 1.η δικαιοσύνη είναι μια ψευδαίσθηση. 2.ο ορισμός του σωστού και του λάθους έχει γίνει έτσι ώστε να βαστιώνται τα λουριά του λαού και να ζει σε μια χαρούμενη οργανωμένη κοινωνία. 3.το συνεχές κυνηγητό του δικαίου και του σωστού δεν αποτελεί πράξη επανάστασης... είναι αποτέλεσμα σκληρού συντηρητισμού που έχει επιβληθεί πάνω σου από πολύ μικρή ηλικία και έχ...