disputable

Ξυπνάς ένα πρωί και μέσα σου παίζεται για άλλη μια φορά ακόμα το έργο της σωστής τάξης...του δικαίου... σκέφτεσαι δηλαδή: -Μα γιατί έγινε αυτό? - είναι τόσο άδικο!...κ ποιος δεν θα βρεθεί να πει ότι ήταν αδικία...και ότι πρέπει να τιμωρηθεί αυτός που το έκανε αυτό...από τους άλλους, από τον νόμο, από τον θεό.. από κάπου.. Και κάπου εκεί ενώ η δίκη συνεχίζεται στο μυαλό σου και βρίσκεται πια σε προχωρημένα στάδια με την αδικία να τονίζεται σε κάθε της μορφή και να καταδικάζεται από τους πάντες γυρνάς και σκέφτεσαι.. -H μαλακία έχει όρια... δεν έχει κανένα νόημα αυτό που κάνεις αυτή τη στιγμή για τους εξής παρακάτω λόγους: 1.η δικαιοσύνη είναι μια ψευδαίσθηση. 2.ο ορισμός του σωστού και του λάθους έχει γίνει έτσι ώστε να βαστιώνται τα λουριά του λαού και να ζει σε μια χαρούμενη οργανωμένη κοινωνία. 3.το συνεχές κυνηγητό του δικαίου και του σωστού δεν αποτελεί πράξη επανάστασης... είναι αποτέλεσμα σκληρού συντηρητισμού που έχει επιβληθεί πάνω σου από πολύ μικρή ηλικία και έχ...

λοιπον ο τίτλος είναι κάτι πολύ φασιστικό....ειδικά αν ξεκινάς να πατάς τα κουμπιά του keyboard και δεν ξέρεις τι θα γράψεις τον νιώθεις να σε καταπιέζει αφόρητα.. το θέμα είναι όμως αφού ξεκινάς να εξωτερικεύεις κάτι ,πρέπει αυτό να ναι χειροπιαστό...να δείχνει κάτι που να διεγείρει τις αισθήσεις... τις δικές σου πρώτα και του αναγνώστη μετά...να βγάζει θυμό(disputable),θαυμασμό,να παράγει σκέψεις που έχουν να κάνουν με το μόνιμο ερώτημα γιατί ψοφάμε ή το πιο ενδομυχο και αφού ψοφάμε γιατί ζούμε και τι 'πρέπει' να κάνουμε στο ενδιάμεσο...τέτοια πράγματα.. -------------------edit------------ μετά από ώριμη σκέψη και μια βόλτα στη βεράντα όπου και είδα φευγαλέα τα αηδιαστικά μπούτια μιας εκ των σερμάμενων γριών οι οποίες είχαν αναφερθεί σε ποστ τριών ετών κατά την μετοίκηση μου στον τρέχοντα χώρο και θυμήθηκα το κολασμένο καλοκαίρι που πέρασα γράφοντας την διπλωματική και τις γριές απέναντι να βρίζονται όλη την μέρα ξεκινώντας αυστήρα από τις 8 και μισι το πρωί με την μία...

από το 7:30 κ μετά

λοιπόν για τους μη γνώστες του χώρου θα ορίσω καταρχάς τα "κλαρίνα". Πρόκειται για αισχίστου ποιότητας συναθροίσεις συγχωριανών όπου καταναλώνοντας τόνους μπύρας και τρώγοντας κοψίδια στην λαδόκολλα ακούνε,όπως αυτοί και μόνο ισχυρίζονται, μουσική. Μουσική δεν είναι σε καμμία περίπτωση...τα σάπια ηχεία τρίζουν σαν διαόλια...τα κλαρίνα τους παράγουν έναν συνεχή θόρυβο ενώ οι ερμηνευτές/τριες κάνουν τα πάντα για να κάνουν την φωνή τους όσο πιο φάλτσα και αηδιαστική γίνεται.. Για να επιβιώσει ένας φυσιολογικός άνθρωπος στην παραπάνω κατάσταση υπάρχουν οι παρακάτω λύσεις: 1. να πιει τα κέρατα του. Είναι μια σίγουρη λύση με την προϋπόθεση φυσικά ότι θα υπάρχει κάτι για να πιει,αφού κάποιες φορές συμβαίνει να υπάρχει διαθέσιμο μόνο ένα είδος μπύρας... 2. να βάλει ακουστικά και να ακούει mp3. Δυνατή λύση πάλι με προαπαιτούμενο ότι ο παθών δεν έχει το έχει ξεχάσει σπίτι. 3. να κάνει γιόγκα.-Καθιστός? Ναι γίνεται...κλείνεις το ένα σου ρουθούνι,εισπνέεις και μετά εκπνέεις.....

To παρακάτω πήγε στον συγγραφέα της στήλης: /////////////////////////////////////////// Διόδωρε, Διαβάζω σχεδόν πάντα το επταημερο σου στο ΒΗΜΑ της κυριακής και, μέχρι πριν λίγη ώρα τουλάχιστον, εκτιμούσα αυτά που έγραφες... Γενικά για το ΒΗΜΑ, παρόλο που υπάρχει σαφής πολιτική γραμμή, μπορείς να πάρεις μια γεύση για όλες τις απόψεις και τα άρθρα των τελευταίων σελίδων μαζί με τα ένθετα το κάνουν μια πολύ καλή πηγή πληροφόρησης. Όλα αυτά όμως μέχρι αυτό το φύλλο...που πρώτη φορά από όσο θυμάμαι υπήρχε προφανές κουκούλωμα για κάποιο θέμα...Γιατί στις 2-3 σελίδες που αφιερώθηκαν στα επεισόδια υπήρχε ολόκληρη στήλη με την άποψη του ακροδεξιού τύπου, το κεντρικό θέμα έγραφε κάτι ασυναρτησίες περί εμφυλίου στους ανάρχες ,ενώ μια πιο σοβαρή αποτύπωση της κατάστασης γινόταν από την αναφορά των απόψεων των ξένων δημοσιογράφων.... Κάτι σαν...."δεν τα λέμε εμείς αυτά τα κακά πράγματα...οι ξένοι..." Δεν πειράζει σκεφτόμουν...ας πάει στο διάολο...και το άρθρο του Πρετεντ...

Θυμάμαι πριν κάτι μήνες ήθελα μια Παρασκευή βράδυ να περάσω απέναντι στην Σταδίου... Αμ δε...είχα πετύχει την πορεία των ποδηλατών...οι οποίοι ποδηλάτες έχουν το δόγμα ότι 'για να περάσεις απέναντι, άθλιε πεζέ, πρέπει να περιμένεις να περάσουμε πρώτα οοοοοοοολοι εμείς' οπότε... επειδή το κοβα να παιρνε κανα μισάωρο να περάσουν οι αυτού Μεγαλειότατοι ποδηλάτες είπα να το ρισκάρω... -Ε ρε φίλε...μου κάνει προφανώς ενοχλημένη μια αξιότιμη ποδηλάτισσα που αναγκάστηκε να κάνει έναν ελιγμό για να με αποφύγει... - Άντε γαμήσου μωρή πουτάνα!,ήταν η ενστικτώδης απάντηση που σκέφτηκα να δώσω...δν είπα τίποτα όμως αφού βασικός στόχος μου τότε ήταν να περάσω απέναντι σώος κ όχι να δίνω ευχές... και πιστεύω φίλε αναγνώστη ότι θα την δεχόταν με χαρά την ευχή η αξιότιμη ποδηλάτισσα...γιατί μετά από μελέτες ετών που έχω κάνει σε ψαγμένες συνάξεις έχω καταλήξει ότι σχεδόν όλοι στοχεύουν στην πραγμάτωση των ευχών τους... και δεν είναι κακό αυτό...στο dna των ανθρώπων είναι γραμμένο ν...