Είναι ένα βιβλίο που περιγράφει την καθημερινότητα της Ιταλικής ειρηνευτικής δύναμης κατά την τρίτη φάση του εμφυλίου στο Λίβανο(για περισσότερα wiki ) Σε γενικές γραμμές, αξίζει να το διαβάσει κανείς.. το γιατί είναι το θέμα.. Ο όγκος του(826 σελίδες ) αρχικά σε τρομάζει...περιμένεις μία βίβλο για τον εμφύλιο που θα είχε να κάνει με τα πάντα γύρω από τον πόλεμο.. Αντι για αυτό συναντάς τα ΆΠΑΝΤΑ του πως-είναι-να-πεθαίνουν-οι-γύρω-σου-και-να-μένεις-να-τους-κλαις... Δεν άφησε ανθρωπινή σχέση που να μην την διέλυσε...θες φιλίες μεταξύ φαντάρων..θες έρωτες με ντόπιες λιβανέζες..θες φιλίες φαντάρων με μικρά παιδιά που τους θύμιζαν μικρότερα αδέρφια τους..ΠΑΝΤΟΥ η ίδια δουλειά...πέθαινε ο ένας και ο άλλος καθόταν και τον έκλαιγε. Θυμάμαι το βιβλίο πήγαινε προς το τέλος του και είχανε ξεμείνει τρεις καλόγριες,που για κακή τους τύχη είχανε πλατωνικές σχέσεις με κάτι αξιωματικούς, και σκεφτόμουνα: -Ρε γαμώτο λες να της ξέφυγαν? -Εννοείται πως όχι! Έστω και στις τελευταίες σελίδες,έστησε μια ...