Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Το βιβλίο 'και στα @@ μου' - Ο Οδυσσέας του Joyce


Κάθε βιβλίο θέλει να πει κάτι στον αναγνώστη: είτε να του κρατήσει συντροφιά διηγώντας του μια ιστορία, ή να του πασάρει διάφορες φιλοσοφίες και τεχνικές που υποτίθεται ότι θα τον κάνουν καλύτερο ή οτιδήποτε άλλο τελοσπάντων, το θέμα είναι ότι το βιβλίο πρέπει να απευθύνεται στον τελικό καταναλωτή που δεν είναι άλλος από τον αναγνώστη.

Ε λοιπόν, ο Οδυσσέας δεν είναι έτσι... το βιβλίο είναι γραμμένο από τον συγγραφέα για τον συγγραφέα...στα @@ του τι και αν θα καταλάβει ο αναγνώστης...είναι σαν να χεις πιει πέντε pints και να γράφεις στο χαρτί ότι σκέφτεσαι (όλοι το χουμε κάνει απλώς διαβάζοντας τα την επόμενη μέρα λέμε τι μλκιες κόβουν βόλτες στο υποσυνείδητο)

Όπως και να χει, δες τι γράφει ο Joyce στο σημείο που είμαι τώρα και πες - με πλήρη ειλικρίνεια - τι καταλαβαίνεις:

- Ο κ. Μπλουμ έφτασε στην οδό Κίλντεαρ. Πρώτα πρέπει να. Βιβλιοθήκη.
-Ψαθάκι στη λιακάδα. Κιτρινοκόκκινα παπούτσια. Παντελόνια με ρεβέρ. Είναι. Είναι.
- Η καρδιά του αναπήδησε ελαφρά. Προς τα δεξιά. Το μουσείο. Τις θεές. Έκοψε απότομα προς τα δεξιά.
- Μα είναι; Είναι σχεδόν βέβαιο. Δεν θα κοιτάξω. Το κρασί στο πρόσωπο μου. Μα γιατί, να? Πολύ μεθυστικό. Ναι, είναι. Ο βηματισμός. Μην κοιτάς. Μην κοιτάς. Συνέχισε.


Και να σημειώσω: δεν φταίει η μετάφραση!...είχα ρωτήσει έναν Ιρλανδό (με επώνυμο Joyce btw) και μου χε πει τα ίδια...δεν βγάζεις άκρη και βέρος Δουβλινέζος να είσαι...

Πάντως μαγκιά του ρε φίλε που κατάφερε να γράψει κάτι τέτοιο και να το κάνει κλασσικό...και πρέπει να το παραδεχτώ: πάει την φάση του Προύστ σε άλλο επίπεδο... με την Αναζήτηση αν καθούσαν να διαβάσεις με προσοχή τις 10-γραμμες προτάσεις του βιβλίου θα έβγαζες άκρη...εδώ θέλει αποκωδικοποίηση...πρέπει να προσπαθήσεις να ταυτιστείς με τον τρόπο που σκέφτεται ο Joyce και ίσως πάλι να μην καταλάβεις τι παίζει..

Δεν υπάρχουν σχόλια: